42 yıllık mesleğine tırnaklarını feda etti
Türkiye'nin gönül coğrafyasının en özel kentlerinden biri olan ve âşıklar diyarı olarak anılan Sivas, halk müziğinde yaktığı türküleriyle, yetiştirdiği âşıklarıyla biliniyor. Bu kadim kentte, 42 yıldır ud sanatını yaşatmaya çalışan 66 yaşındaki Mustafa Karaoğlu, Sivas'ın tek ud ustası olarak küçük yaşlardan itibaren kendini bu sanata adadı. Ancak bu uzun yılların bir bedeli oldu. Karaoğlu el parmaklarındaki tırnaklarını bu uğurda kaybetti. Kendisi için çalmaktansa yapmanın sevgisinin çok daha ağır bastığını vurgulayan Karaoğlu, “Bir devir ud çalıyordum. Tırnaklarımda hasar oluşunca daha da çalmak için elime almadım. Neredeyse 11 yıldır hiç çalmıyorum” tabirlerine yer verdi.
''İYİ BİR UDUN ÜRETİMİ 20 GÜN SÜRER''
Küçük yaşta başladığı ud üretimini 42 yıldır aralıksız sürdüren 66 yaşındaki Mustafa Karaoğlu, şöyle konuştu: “Ben burada ud yapıyorum, keman tamir ediyorum. Çok küçük yaşta başladım. Babam marangozdu.
Orada kimilerini görüp esinlendim. Karayollarında çalışıyordum ancak dükkânımı hiç kapatmadım. Emekli olduktan sonra da kendimi dükkânıma adadım. 42 yıldır ud yapıyorum. Orglarda hazır ses çalsa da biz onları kullanmayız.
Biz atalarımızdan gördüğümüz sazlarımızla uğraşıyoruz. Org dijital bir alet. Ruhu yok. Bir periyot ud çalıyordum. Tırnaklarımda hasar oluşunca daha da çalmak için elime almadım.
Neredeyse 11 yıldır hiç çalmıyorum. Esasen profesyonel manada çalmıyordum. Benim için çalmaktansa yapmanın sevgisi çok daha farklı.'' ''Ben bu işe başladım başlayalı vatandaşın ilgisi oldu. Bu ilgi hala de devam ediyor. Yeterli bir udun üretimi 20 gün sürer.
Üretiminde çeşitli birçok ağaç kullanılır. Göğüs kapağına olmazsa olmaz ladin kullanıyoruz.
Sırtı gül ağacıdır. Ceviz, kiraz, venge üzere birçok çeşidi kullanıyoruz.'' Şimdilik çok şey yapamasa da ustasının yanından ayrılmadığını söyleyen lise son sınıf öğrencisi Yusuf Aykanat, “Klasik Türk müziği ile ilgileniyorum. Ud çalmaya uğraş ediyorum. Dükkânda şimdilik çok şey yapamasam da ustamdan öğreniyorum.
Ben babamın teşvikleriyle bağlama çalmaya başlamıştım. Aslında onun öncesinde bir piyano eğitimim ve nota bilgim vardı.
Nota bilgimi ilerletirken bağlama çalmaya başladım. Türk müziğine o denli bir teşebbüs oldu. Üniversitede Türk müziği yapan lokal korolar vardı.
O korolara gittiğim vakit udu gördüm. Çok hoşuma gitmeye başladı. Ud almak için saz konutlarını dolaşmaya başladım.
Buraya geldim, ustamla tanıştığımda bileğime baktı dedi ki 'sen hoş ud çalarsın, daima gel' dedi. Ben de her gün gele gele buranın çırağı oldum” biçiminde konuştu.