AYM kararını verdi: Boşanma davasında 1 yıl şartı devam
Ankara 18. Aile Mahkemesi, mutabakatlı boşanma talebiyle açılan davada uygulama konusu olan 4721 sayılı Türk Uygar Kanunu'nun, "boşanma davası açmak için evlilik birliğinin en az 1 yıl sürmüş olması" kaidesini düzenleyen unsurunun iptali istemiyle Anayasa Mahkemesine başvurdu. 4721 sayılı Türk Uygar Kanunu'nun 166. unsurunun üçüncü fıkrasının birinci cümlesinde yer alan "... bir yıl..." ibaresinin iptali istenen müracaat dilekçesinde, kuralın, bireylerin iradesini yok saydığı, temel hak ve özgürlüklerin kullanılmasını ve eşitlik prensibinin hayata geçirilmesini çok derecede zorlaştırdığı, taraflarca fiilen bitirilen bir evliliğin hukuken muhakkak bir mühlet daha geçerli kılındığı, bu durumun bir yıllık müddetin dolmadığı hallerde tarafları boşanma davası açılabilmeleri için farklı metotlara yönelmeye ve uzun süren yargılama süreçlerine katlanmaya zorladığı belirtildi.
Anayasa Mahkemesi, düzenlemenin iptal istemini reddetti.
Gerekçede, eşlerin tıpkı taraftaki iradelerine karşın evlilik birliğinin temelinden sarsılmış sayılmasına ait karinenin geçerli olabilmesinin evliliğin üzerinden bir yıl geçmiş olması kaidesine bağlanmasının kanun koyucunun takdir yetkisi kapsamında olduğu belirtildi.
4721 sayılı Kanun'un 166. hususunda, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasının boşanma sebeplerinden biri olarak düzenlendiği kaydedilen münasebette, şu tespitler yapıldı: "Kanun koyucunun mümkün olduğu ölçüde aile kurumunun ayakta kalması maksadıyla evliliğin üzerinden belli bir müddet geçmeksizin eşlerin bu tarafta karar alarak boşanma davası açmalarını arzulamadığı anlaşılmaktadır.
Bu türlü bir geciktirici tesirin eşlerin kararlarını yine değerlendirmelerine imkan sunacağı açıktır.
Evliliğin en az bir yıl sürmesi halinde eşlerin bu metot ile boşanmaları mümkün olduğu üzere ayrıyeten anılan Kanun'da düzenlenen başka boşanma sebeplerine dayalı olarak boşanma davası açmalarının önünde rastgele bir mani bulunmamaktadır." Yüksek Mahkemenin münasebetinde, bu prestijle şahısların özel hayata ve aile hayatına hürmet gösterilmesini isteme hakkına getirilen sınırlamanın bireylere orantısız bir külfet getirmediği ve ölçülü olduğu sonucuna ulaşıldığı vurgulandı.