Şerafettin Yılmaz: Borcumu Ödüyorum

Türk Kültürüne Hizmet Vakfı (TKHV) Yönetim Kurulu Lideri Şerafettin Yılmaz, Türk milletine kendini borçlu hissettiğini lisana getirerek, "Bütün dünya bir tarafa, ben tek başıma bu millete karşı kendimi borçlu hissediyorum ve yapıp ettiklerimle bu borcu ödüyorum. Ben bu hissin giderek milletimize mal olacak halde yaygınlaşmasını temenni ediyorum." dedi.

Kültür, sanat, bilim, spor, siyaset ve iş dünyasının duayen isimlerini " Türkiye'nin Çınarları" projesi kapsamında fotoğraflayan Anadolu Ajansı, 86 yaşındaki avukat Şerafettin Yılmaz ile bir ortaya geldi.

Ankara'nın Şereflikoçhisar ilçesinde dünyaya gelen Yılmaz, AA muhabirine yaptığı açıklamada, doğduğu köyün Cihan ilçesi olmasını sağladığını belirterek, "Büyük babam o bölgenin değerli bir insanıymış. Şereflikoçhisar'da hem müstantik (sorgu hakimi) hem belediye başkanı iken 42 yaşında bir ateşli hastalık yüzünden merhum oluyor. Babam çok küçük yaşta öksüz kalıyor. Kıtlık devirlerinde çok büyük sorunlar çekiyorlar. Ben köyün bütün koşullarını yaşadım. Koyun, kuzu, hindi gütmekten sığırtmaçlığa (çobanlık) kadar her şeyi yaptım. Bunlar bana çok şey kattı." tabirlerini kullandı.

"Hedefim doktor olmaktı"

Yılmaz, ortaokulun bir kısmını Kaman'da öteki bir kısmını da Kırşehir'de okuduğunu, liseyi de Ankara'daki Kurtuluş Lisesi'nde bitirdiğini söyledi.

Ortaokul yıllarında Erol Güngör'le tanıştığını ve merhum olana kadar onunla her hafta görüştüğüne işaret eden Yılmaz, hukuk fakültesine girişini şu sözlerle anlattı:

"Kırşehir benim hayatımda değerli bir devirdir. Çok önemli arkadaşlarım oldu orada. Gayem doktor olmaktı. Babamın o bölgenin kıymetli bir insanı olması sebebiyle Ankara'nın bütün milletvekilleri seçim periyotlarında bizim meskenden geçerlerdi. Bir doktor gelirdi, o doktoru ben çok sevmiştim. Doktor olma duygusu bende oluştu. Ama imtihana girdim kazanamadım. 250 kişinin ortasına giremedim. Tekrar imtihana gireyim diye okumaya devam etmek istemedim. O vakit okuma yazma bilmeyen annem 'sokakta kalırsan şayet, sokak seni nereye götürür bilemezsin' dedi. 'Madem hukuk fakültesine kayıt olabiliyorsun, kaydol, tekrar çalış şayet kazanırsan tıp fakültesine geçersin.' demişti. Annemin bu kelamını kıramadım ve kayıt oldum. Bizim kaydolduğumuz vakit kayıt özgürdü. Birinci sınıfta 10 bin kişi vardı fakat 250 şahısla mezun oldum. Çok zordu. Çünkü hukuk fakültesinde bir dersten kaldığınız vakit hepsinden kalırsınız. Ortalamayı tutturamadığınız takdirde hepsinden kalırsınız.

Mezuniyetimden sonra yönetimci olmak istiyordum. Ancak idarecilikte devletin müdahalesinin benim yapmak istediklerimi bana yaptıramayacağı kanaati hasıl oldu. Memur oldum, memuriyetteki yapıyı gördüm, ürktüm. Askerden döndükten sonra 1964'te merhum Atilla Sav'ın yanında avukatlık stajına başladım. Atilla Sav, benim gördüğüm beşerler içinde çok farklı, çok asil bir insandı. Ben avukatlık mesleğini ondan çok önemli bir halde öğrendim. Zira nutku olmayan büsbütün kanunlara bağlı bir hukuk anlayışı vardı, bana onu aşıladı."

"Yedi yıl gece gündüz o davayı takip ettim"

Daha sonra Kırıkkale'nin Keskin ilçesinde bir ofis açarak avukatlığa başlayan Şerafettin Yılmaz, Keskin Ortaokulu'nda 2 sene 450 öğrenciye Fransızca dersleri verdiğini ve öğretmenliği çok sevdiğini, 50 yıl sonra öğrencileriyle buluşup hasret giderdiğini lisana getirdi.

Yılmaz, avukatlık yaptığı yıllarda daha çok ceza davalarına baktığını anlatarak, 1980 Darbesi'nden sonra "MHP ve Ülkücü Kuruluşlar Davası"nda nasıl yer aldığına ait şunları kaydetti:

"Avukatlık mesleğinde uygundum lakin ben avukatlığı sevemedim. İstanbul'a gitmiştim. Gerisinden ihtilal olunca ortağım Nevzat Kösoğlu, arkadaşım Cengiz Gökçek, Sadi Somuncuoğlu ve önderimiz Alparslan Türkeş'in bende vekaletleri vardı. Davet almadan geldim. Evvela davayı takip etmeyecektim. Lakin gün geçtikçe yükün benim üzerime geldiğini gördüm. Benim bir imal var, şayet bir şeyi üstlenmişsem onu tamamlamadan ayrılamıyorum. Bütün hayatım böyledir. Duruşmaya girdim ve 7 yıl o davayı takip ettim. Başlangıçta bir sürü avukat vardı ama ben avukatlık mesleğinden bir şey beklemediğim için kendimi de buna tahsis ettiğim için külliyen bu davayla yatıp kalktım.

Haksızlık beni isyan ettirdi. Doğal ki hem mesleğinizi bilmek hem sorumluluğunuzu bilmek değerli bir şeydir. Ben orada ihtilal mahkemesi üzere bakmadım hiç. Olağan bir mahkeme üzere yaklaştım. Duruşma hakimi de bizim sınıf arkadaşımızdı. Vakit zaman sert tartışmalar oluyordu. Hatta bir tartışmada ben savcılara karşı yaptıkları yanlışlardan ötürü sert bir tabir kullandım. Beni mahkemeye verdiler. Hakkımda gerçekten açıldı. Dava devam ederken 8 aya mahkum ettiler. Hakkımda açılan 7 tane tahkikat, dava sonuna kadar Demokles'in Kılıcı üzere açık tutuldu."

"Keşif bir öteki güne kalsaydı orada silahlar bulunacaktı"

Yılmaz, Milliyetçi Hareket Partisi Kurucusu Alparslan Türkeş'in ısrarıyla partiye girdiğini ve milletvekili adaylığına yazıldığını aktararak, Nuri Gürgür'le tanıştıktan sonra Türk Ocakları'na gitmeye başladığını ve Türk Ocakları'nda gençlik kollarını kurduklarını tabir etti.

Avukatlık hayatı boyunca hiç nutuk atmadığının altını çizen Yılmaz, "MHP ve Ülkücü Kuruluşlar Davası'nda da o denli hareket ettim. Büsbütün yapılan sürecin tüzel açıdan nasıl olması gerekiyor ise ona nazaran davrandık. Duruşma cereyan ederken bir çocuk, 'İtirafta bulunacağım, Karşıyaka'da silahların gömülü olduğu yeri göstereceğim' dedi. Ben çabucak ayağa kalktım. 'Şu anda kapılar tutulsun, hiç kimse dışarı çıkmasın' dedim. Derhal mahallinde bu sanığı da alarak keşfe gidelim ve olay orada tespit edilsin' dedim. Benimki kumardı lakin gittik. Nereyi gösterdiyse boş çıktı. Ondan sonra durmadı, 'Gaziosmanpaşa'da falan meskenin bahçesinde silahlar vardı' dedi. Oraya da gittik, gece saat 00.00'a kadar silah aradık. Fakat hiçbir şey çıkmadı. Şayet ben orada o yüreği göstermemiş olsaydım, keşif bir öbür güne kalsaydı orada silahlar bulunacaktı." halinde konuştu.

"MHP ve Ülkücü Kuruluşlar Davası" bittikten sonra 1989'da Türk Kültürüne Hizmet Vakfının genel konseyine tesadüfen girerek, mütevelli heyeti üyesi olduğunu belirten Şerafettin Yılmaz, şu bilgileri verdi:

"15 sene Metin Eriş Bey'in lider vekili olarak çalıştım. Daha sonra ben Metin Bey'e, 'Ben bu vakfa mütevelli olurken bir gayem vardı. Benim bu vakfa verebileceğim şeyler var, vermek istiyorum. Gel bir metot başlatalım. İlla seçim kaybederek başkanlığı bırakmak yerine bunu siz başlatın.' dedim lakin kabul etmedi. Onun üzerine seçime girdik ve ben aldım. Metin Bey bana küstü. Ondan sonra hayatım vakfa dönük oldu. Kültür ve Turizm Bakanlığının 'Türk Tarihi ve Coğrafyası Kültür Atlası' projesi vardı. Değerli bir projeydi. Biliyordum ki bakan değiştiği zaman o proje rafa kalkacak. Namık Kemal Zeybek'e o vakit 'Bu projeyi bizim vakfımıza havale et, bize de 200 bin lira ver, ben bu projeyi hayata geçireceğim' dedim. Projeyi vakfa verdi. Bu projeyi merhum Hakkı Dursun Yıldız'la toplantıda açtığımız vakit herkes itiraz etti. 'Gelin merdivenleri basamak basamak çıkmayı deneyelim' dedik. Uzun müzakerelerin akabinde sonunda razı oldular ve 100'ün üzerinde bilim adamı toplanarak, iki gün çalışarak Türk Tarihi ve Coğrafyası Kültür Atlası'nın çatısını oluşturdular. Başına Mübahat Kütükoğlu koordinatör olarak geldi. Tam 15 yıl sürdü. 12 cilt... Türklerin tarih sahnesine çıkışından itibaren 2003'e kadarki Türk tarihi, coğrafyası ve kültürünü içine alan bir eser bu. Gerçekten 4 bin ekip o kitaptan sattım. Bu binanın temelinde o kitabın yeri var."

TKHV'nin kuruluşu hakkında da bilgiler veren Yılmaz, vakfın Türk kültürünün tanınması, bilinmesi, yaygınlaştırılması, gelecek kuşaklara aktarılması doğrultusunda Mükerrem Taşçıoğlu'nun bakanlığında Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından kurulduğunu söyledi.

Yılmaz, Cumhuriyet'in 100. yılı için "Cumhuriyet'in 100. Yılında 100 Türk Büyüğü" isminde 5 ciltlik bir eser kazandırdıklarına dikkati çekerek, 2022-2024 yayın hayatında hayata geçirilen kitap projelerine dair şunları anlattı:

"'Kültürümüzün Temelini Oluşturan Pahalı İnsanlarımızın Biyografileri' başlığı altında bugüne kadar 34 biyografi yayınladık. 2026'nın sonuna kadar 80'e yakın biyografi yayınlayacağız. Bunları yayınlarken de rastgele bir ideolojik imaj içinde problemlere bakmadık, külliyen kültürel temele dayalı ölçü kullandık. En ekstrem isimlerden birisi Nazım Hikmet'tir. İnşallah 15 Aralık'ta basılmış olacak. Biyografilerin ne kadar değerli olduğunu yayınladıkça gördük ve artık çok büyük bir ilgi görüyor. Böylelikle Osmanlı'nın son devriyle Cumhuriyet'imizin başındaki fikir adamlarımızı, sanatkarlarımızı yaşanır hale getiriyoruz. Biz bir yapıtı yayınlamak için hazırlattığımız vakit, o mevzuda fikir sahibi olabilecek birisine okutuyoruz. Rapor alıyoruz. 'Yayınlanabilir' dediği takdirde yayınlıyoruz. 'Yayınlanamaz' denildiği takdirde yayınlanmıyoruz. Birçok yapıtı de yayınlamadık. Bu yöntemi bütün eserlerimizde sürdürüyoruz."

"Biz milletimize bir bütün olarak bakıyoruz"

TKHV bünyesinde Caferağa Medresesi'nde klâsik sanatlara ait eğitimler verdiklerini belirten Yılmaz, bu eğitimlerin İstanbul Büyükşehir Belediyesi (İBB) tarafından 1996'da İSMEK kurslarının prototipi olduğunu ve çok sayıda STK'yı etkilediğini lisana getirdi.

Yılmaz, Cumhuriyetin 100. yılında koydukları 140 kitap yayınlama gayelerini tamamlamak istediklerini söyleyerek, "Biz evvelden sahiden çok farklı bir milletken, bunları biz kaybettik. Bir dönülüp başvurulduğu vakit kaynak olabilecek bir eser olsun diye 'Kaybettiğimiz Değerlerimiz'i çıkarmak istiyorum. Onu da tamamlarsam ben bu millete borcumu ödemiş olacağım." dedi.

Dünyada Türk milletine bakışta düşmanca haller olduğuna dikkati çeken Yılmaz, kelamlarını şöyle sürdürdü:

"Bu hali vakit içinde ihtiyatlı giderek halletmek mümkün olur diye düşünüyorum fakat vakıf olarak hiçbir formda Türkiye Cumhuriyeti devletine matuf değil, bütün çalışmalarımız Türk milletini alakadar eden yayınlardır. Biz milletimize bir bütün olarak bakıyoruz. Biz de Türk milletinin bir ferdiyiz. Hiçbir karşılık beklemeden, büsbütün milletimize hizmet etmek üzere çalışırken, gönlümüz olağan ki bunlara ilgi duyulsun istiyor. Gerek basından, gerek ilgili kurumlardan, gerek devletin kendisinden bizim bu çalışmalarımızın farkına varılsın istiyoruz. Bu farkına varış yetişmekte olan kuşaklar için çok değerli. Şayet farkına varır da, o jenerasyonların bu kaynaklardan beslenmelerini planlayarak yaklaşırlarsa, jenerasyonların yeni bir istikamet kazanmasına sebep olurlar diye düşünüyorum fakat bunu göremiyorum. Bunun kederini yaşıyorum."