Güney Kore’nin Evlatlık Çocukları

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

AYNUR ŞEYMA ASAN/ALİ İHSAN ÇAM – Her şey Soğuk Savaş’ın birinci sıcak çatışması olarak tanımlanan Kore Savaşı’yla başladı. Savaşın getirdiği yıkım, açlık ve ekonomik kriz, birinci yeniden çocukları vurdu. Güney Kore’nin kimsesiz çocuk sayısında artış yaşanınca bu çocuklar yurt dışına evlatlık verildi.

AA muhabiri, “Güney Kore’nin Evlatlık Çocukları” başlıklı üç kısımlık evrak haberin birincisinde Güney Kore’den bilhassa Batılı ülkelere evlatlık verme siyasetinin tarihi gelişimini, tesirlerini ve evlat edinilen bireylerin biyolojik ailelerini arayışlarını muhataplarıyla görüşerek anlattı.

Kore Savaşı’nın akabinde Güney Kore’de başlayan ve 1970’lerden itibaren ağırlaşarak bugüne kadar süren, kimsesiz çocukların yurt dışına evlatlık verilmesinde ekonomik ve siyasi nedenler mazeret edilirken cetlerinin yurt dışına evlatlık verme tahlili, torunlarının sorunu oldu.

Güney Kore’nin evlatlıkları ise gittikleri toplumda en uygun ihtimalle entegrasyonda zorlandı ve depresyon başta olmak üzere birçok ruhsal rahatsızlığa yakalandı.

İkinci Dünya Savaşı’nın akabinde “Soğuk Savaş’ın birinci sıcak çatışması” olarak nitelendirilen, 1950’de başlayan Kore Savaşı’nda Çin ve Sovyetler Birliği Kuzey Kore’ye, ABD önderliğindeki Birleşmiş Milletler (BM) de Güney Kore’ye takviye verdi.

Savaşın akabinde yabancı askerlerle Güney Koreli bayanların çocukları başta olmak üzere ülkede kimsesiz çocuk sayısında artış görüldü. Ekonomik meşakkatlerin pençesindeki Güney Kore’de yetimhanelerdeki kimsesiz çocuklar, ABD ve çeşitli Avrupa ülkelerine evlatlık verilmeye başlandı.

Çocukların birçoklarının ülke dışına evlatlık verilmesinin münasebeti, babalarının ABD yahut BM üyesi öbür ülkelerden gelen askerler olmasıydı.

Güney Kore’de o periyot yurt dışından gelen askerlerin “melez çocuklarına yönelik ırkçı tutumu”, evlatlık verme sürecinde tesirli oldu.

Zaman içinde savaştan çıkan bir ülke olmanın yükünden kurtuluş uğraşları kapsamında Güney Kore, kimsesiz çocuklar için yatırım yapmak yerine devayı, bu çocukları yurt dışına evlatlık vermekte buldu.

Böylece Güney Kore, hem Batılı ülkelerle alakalarını “hoş tutabildi” hem de bu siyaseti ekonomik kalkınmaya yardımcı oldu.

Ancak bu siyasetle toplumca baskıya maruz kalan ya da düşük gelirli ailelerin çocukları da evlatlık verilmeye başlandı. Melez olsun, olmasın birçok kimsesiz Güney Koreli, bu siyasetin bir modülü haline geldi.

Diğer taraftan kendilerini bir nevi “kurtarıcı” olarak gören Batılı aileler ise okyanusun ötesinden evlat edindikleri kimsesiz çocukların bir gün biyolojik ailesine geri döneceğini düşünmüyordu. Bu da aileleri, ülkelerinde dışlanan bu çocukları evlat edinmeye teşvik ediyordu.

Bu periyotta siyasi yahut ekonomik nedenler tesirli olsa da evlatlık verilen Güney Koreliler, bu süreci eleştiriyor. Öte yandan, bu bireylerin biyolojik ailelerini arayışlarında evraklarındaki çelişkiler, doğdukları ülkedeki topluma entegre olamama, aileleriyle ortalarında lisan bariyerinin bulunması üzere sebepler, beşerler üzerinde sosyo-psikolojik sonuçlar doğuruyor.

ABD’de ülkeler ortası evlat edinme konusunu çalışan Minnesota Eyalet Üniversitesi Etnik Çalışmalar Kısmı’ndan Doçent Doktor Kim Park Nelson’a nazaran, yabancı askerlerin çocuklarının ABD’ye evlatlık verilmesi istikametinde bir fikir ortaya çıkmış olsa da aslında çocukların biyolojik babalarının bulunması için rastgele bir gayret sarf edilmedi.

Daha çok Kore Savaşı’nın akabinde Güney Kore’den çocukların ülke dışına evlatlık verilmeye başlandığı görülse de aslında İkinci Dünya Savaşı’nın akabinde Avrupa’da da misal bir sürecin başladığını belirten Park Nelson, “Bu biçimde savaş nedeniyle ailelerinden kopan çocuklar konusu, hem İkinci Dünya Savaşı’nda hem de Kore Savaşı’nda ortak savaş tecrübeleri ortasında yer alıyor.” diye konuştu.

Ülkende “sokak tozusun”, gurbette kimsesizsin

Yurt dışına evlatlık verilen “melez çocuklara” karşı Güney Kore’de olumsuz tavrın olduğu söz ediliyor. Çünkü Avustralya’daki “Güney Koreli Evlatlıklar Ağı” isimli kuruluş, melez çocukların kaldığı çocuk esirgeme kurumlarında bu çocukların o periyot “sokak tozu” diye nitelendirildiğini belirtiyor.

Güney Kore’den 1972’de ABD’ye evlatlık verilen muharrir Jane Jeong Trenka, bu melez çocukların ülke dışına evlatlık verilmesine ait, “Güney Kore, ırkçılık nedeniyle bu çocukların ülkede olmaması gerektiğini düşünüyordu fakat artık çok kültürlü evlilikler görüyoruz.” değerlendirmesinde bulundu.

Savaş sonrasında ekonomik kasvetler nedeniyle ülkenin evlat edinme siyasetinin işe yaramış olabileceğini düşünen Trenka, “Daha evvel, ‘Bu çocukların fırsatını mahvetmek istemiyoruz.’ fikrini duymuştum. ‘Evlat edinilme bahtlarını mahvetmek istemiyoruz.’ diyerek her türlü yanlış evrak işini yaparak bizim güzelliğimize olduğunu düşündükleri için evlat edinilmemize imkan sağladılar.” dedi.

Güney Kore’nin başlattığı bu evlat edindirme sürecinin vakit içinde resmileştiği görülüyor. Dünyada ülke dışına en çok evlatlık veren ülkelerden biri haline gelen Güney Kore’nin, 1950’lerden bu yana 200 bini aşkın Güney Koreli çocuğu yurt dışına evlatlık verdiği belirtiliyor. Bu çocukların yaklaşık 150 bini ise ABD’den evlat edinildi.

ABD’deki Boston College Üniversitesi Gelişim ve Eğitim Psikolojisi Danışmanlığı Kısmı’ndan Doçent Doktor Oh Myo Kim, Güney Kore’yi buna iten faktörlerin yanında, bu çocukların evlatlık verildiği ülkelerin çekim tesirinin olduğunu düşünüyor.

Kore Savaşı’ndan sonra 1970’lerde ülkede geçim kahrı çeken aileler daha yeterli ömür sürmeleri umuduyla, bekar ve çalışan anneler de toplum baskısı ve ekonomik zorluklar nedeniyle çocuklarını yetimhanelere yerleştiriyordu.

“Bazen ‘Orada yoksulluk, savaş vardı. Melez ırktan çocukları istemiyorlardı, gönderiyorlardı’ üzere yalnızca Güney Kore tarafından bakıyoruz. Bunların tümü hakikat, o yıllarda çocukları gönderiyorlardı.” diyen Oh Myo lakin ABD üzere ülkelerin de bu evlat edinme sürecine katılmak istemesinde insancıl sebeplerin yanı sıra siyasi beklentilerin de göz arkası edilmemesi gerektiğine dikkat çekti.

Konunun o devirde basında yer almasının Amerikalıların Güney Koreli çocukları evlat edinmek istemesinde tesirli olduğunu düşünen Park Nelson, “Aslında savaş sonrası evlatlık verilen Güney Korelilerin sayısı, toplam sayının çok az bir kısmına tekabül ediyor.” diye konuştu.

Park Nelson, 1980’lerde ekonomik şartlar nedeniyle sürat kazanan Güney Kore’den evlat edinme sürecinin yavaşlatılması için periyodun hükümetinin birtakım gayretlerine karşın yurt dışından evlat edinme sürecinin önüne geçilememesinin sebeplerinden birinin, ABD’den gelen “talep” olduğunu anlattı.

Evlat edinme 1980’lerden sonra en yüksek seviyede

Güney Kore’de 1980’lerden sonra yurt dışına gönderilen çocuk sayısı en yüksek düzeye ulaşırken 1990’lardan itibaren evlatlık verilen çocukların yüzde 90’ı bekar annelerin çocuklarıydı.

“Adoptees For Justice” isimli sivil toplum kuruluşundan Siyaset Yöneticisi Amanda Cho, Güney Kore’den 1978’de evlat edinilerek ABD’ye geldi.

Cho, evlat edinilen çocuk sayısının arttığı yıllara ait şunları kaydetti:

“Ailelerindeki en küçük kız çocuk oldukları için evlatlık verilen birçok bayan tanıyorum. Bence hastanelerde kız çocukları doğuran bayanlar bulunuyordu ve erkek çocuk isteyenler, kız çocuklarından vazgeçmeye zorlanıyordu. Nitekim buna inanıyorum. Sanırım 1970 ve 1980’lerde, erkek çocuk doğurma baskısının olduğu vakitlerde anneler için çocuklarını öbür bir yere göndermek daha kolaydı. Bence bu, Güney Kore’de değişen bir durum. Artık durumun 1970’lerde olduğu üzere olduğunu düşünmüyorum.”

Kendisi de Güney Kore’den evlat edinilen ve evlatlık şahısların biyolojik ailelerini arayışının psikolojilerine tesirlerine odaklanan Oh Myo, o periyoda dair dataların sonlu olduğunu tabir ediyor. Evlatlık çocukların biyolojik ailelerini arayışındaki ruhsal tesirleri pahalandıran Oh Myo, belgelerdeki çelişkilerin ağır öfkeye, baş karışıklığına ve hüsrana yol açtığını söyledi.