Bu mesleğin son temsilcisi: “Eziyeti çok ama bu gelenek kaybolmasın istiyorum”

BEĞENDİM

ABONE OL

News

“TARİHİ BEDELLERİ CANLANDIRIYORUM”
Para kazanma korkusu olmadan, tarihi kıymetleri canlı tutmak için ahşap oyduğunu lisana getiren Mehmet Pak, “Çalışmadan olmuyor. Çalışacaksın ki dinç kalacaksın. Çalışmayıp, oturursan mezara çabuk gidersin. Çalışmak her vakit güzeldir. 35 yıl havalimanında memurluk yaptım. 12 yıl tuhafiyecilik yaptım. Çocukken çobanlık da yaptım. Bıçaklarla oynamayı çok severdin. Nerede yumuşak ağaç varsa koyunları orada yayardım. Şimdilerde ise atölyemde tarihi kağnı arabası, öküz ve ahşap gereçler yapıyorum. Daha çok tarihi bedelleri canlandırıyorum. Bu gelenek kaybolmasın istiyorum. Şimdilerde ne at otomobilini ne de öküzü bilen yok. Ben de kendimi bunları yaparak oyalıyorum. Para kazanma tasam yok” dedi. Kağnı arabası ve öküzü, uğraşına nazaran az bir ölçüye sattığına değinen Mehmet Pak, “Ahşaptan bir öküz yapmak için odunu en az 13 kere elime almam gerekiyor. Ne kadar müddette biçim alacağı belirli olmuyor.

Bazen 10 günde bir yapılabiliyor. Birçok modülün birleşmesi gerekiyor. Öküz yapmak kolay değil. Bunların dışında kepçe, kaşık, yayık, beşik, baston, kesme tahtası da yapıyorum. Eserlerimi alan oluyor. Öküz otomobilini herkes almak istiyor.

Karadeniz’de benden öteki yapan da yok. Ben de öldüğüm vakit bu iş bitecek. Bir öküzü otomobiliyle bin 500 TL’ye satıyorum. O da kurtarmıyor lakin gün tamamlamak için yapıp satıyorum.

Bilhassa Sinop’tan gelip bu öküzleri alıp yurt dışına satan oluyor. Bin TL’ye almak isteyen de oluyor ancak en düşük bin 500 TL’ye satıyorum. Eziyeti çok olduğu için çok ucuza da satmak istemiyorum” diye konuştu.

Bakanlıktan kendisine gelen öğreticilik teklifini yaşı münasebetiyle kabul etmediğini de söz eden Pak dede, “Zamane gençleri anne ve babasının eline bakıyor. Dünya değişti. Gençlerin birçok iş beğenmiyor. Hepsi cep telefonu ile ilgileniyor. Ben zanaatımı öteki kimseye öğretmedim.

Kültür ve Turizm Bakanlığı’ndan yetkililer geldi. Bana yer gösterip, gereç verdiler. Orada hem üretip hem de satış yapabileceğimi söylediler. Ben de 92 yaşında olduğumu ve çırak yetiştiremeyeceğimi, orada çalışmak istemediğimi kendilerine ilettim.

Gün tamamladığımı söyleyip, kabul etmedim. Bu işi öğrenmek isteyene de ben öğretemem. Artık başım götürmüyor. Çırak demek, sorumluluk demek.

Atölyede tehlikeli birçok alet var. Elektrikli testere, bıçak, torna var. Bir yerde kendini yaralar diye rahat çalışamam.

Bu işin son temsilcisiyim. Şu anda başımı dinleyerek, çalışarak, vakit öldürmeyi keyifli buluyorum” halinde konuştu. Mehmet Pak, ömrünün son demlerinde de olsa ahşapla uğraşmanın kendisine güç ve sevinç verdiğini kelamlarına ekledi.

SİZİN İÇİN SEÇTİKLERİMİZ