Kendi idrarını içerek 260 saat enkaz altında kalmıştı: Hataylı depremzede yaşadıklarını anlattı

Gözümü açtım ve her tarafın betonlarla kaplı hafriyatlar yığıldı. Dışarıdaki seslerin çabucak hemen hepsini duyabiliyorum. Üstümüzde betonla bayağı ara olduğu için sesimizi duyuramıyordum.” “Ben zelzelenin 12’nci günü gece çıktım. Enkazın altında 2 gün daha dayanabilirdim. Enkazın altında elimle bir şeyler ararken canlı çiçek geldi. Çiçek plastik de olsa yiyecektim. Çiçekleri küçük modüllere bölüp yiyordum, kendi idrarımla beslendim ve daima periyot daim yaptım. Ağzımda çiğneyip onun suyunu almaya çalışıyordum.

Ağzım üst formda yatıyordum. Avucuma ne kadar idrarım gelirse o kadar ağzıma götürüyordum. Ömür uğraşı verdim, ümidimi Allah’tan kesmedim. Daima ‘buradan çıkmam lazım’ diyerek ümit ettim. Artık düşünüyorum, bu kadar acıya nasıl dayandım bilemiyorum. Bayağı bir sallantı oldu. Yanımdaki arkadaş zelzele oluyor dedi. Ben ayağımı salladım. Operatör ‘burada bir ayak var’ deyince dünyalar benim oldu. Gece dışarı çıktığımda yıldızları gördüm.

Dışarı çıktığımda ağabeyimin numarasını birincisinde şaşırdım ancak sonrasında yanlışsız verdim. Enkaz altında çıkarken bende hiç çizik yoktu. Ailem 12 gün boyunca daima oradaydı. Onlar da ümidini kesip konuta gidecekleri vakit ben o vakit çıktım.” Eşi enkaz altındayken daima çıkacağını ümit eden Neclanur Şakiroğlu ise “Ben saat 05.00 sularında vinç yardımıyla çıktım. Kayınbabamla sarıldık ve sonra kocamı sordum. ‘Nerede?’ diye sorduğumda ‘bilmiyorum’ dedi. Ben de bir yerlerde saklanıyor diye düşündüm.

Tekrar sorduğumda kocamın nerede olduğunu bilmiyor olduğunu ve kayıp olduğunu söyledi. Kocamdan hiçbir vakit ümidimi kesmemiştin. Etraftaki beşerler artık bitti deyip kendilerince planlar yapıyorlardı. Ben her vakit kocam beni bırakmaz dedim. Hayallerime giriyordu. Çocuğum o gece ‘baba gel’ deyip söyleniyordu. Çok acı bir durum ve Allah bir daha bu türlü bir acı yaşatmasın” tabirlerini kullandı.